Mika

Ten wyjątkowo fotogeniczny, młody artysta, zaskarbił sobie fanów nie tylko ponadprzeciętnym wyglądem i oryginalnym stylem bycia, ale również żywą, pełną ekspresji muzyką. Mika jest piosenkarzem, tekściarzem i klawiszowcem. Nazwanie go artystą pop byłoby krzywdzącym uproszczeniem.

Muzykę, którą serwuje Mika, można określić jako mieszankę popu, soft-rocka, glam-rocka i indierocka. Nie da się ukryć fascynacji artysty Freddiem Mercurym, do którego sam odwołuje się w tekście do "Grace Kelly". Aktorskie zdolności i aparycja amanta dodają muzykowi polotu i z pewnością potrafią wprawić w zachwyt niejedną fankę.

Na uznanie zasługuje spójna koncepcja muzyki i stylu Miki. Image niegrzecznego dandysa znakomicie współgra z warstwą dźwiękową jego piosenek. Fuzja kolorów i chłopięca barwa głosu o nieprzeciętnej skali, to znaki rozpoznawcze piosenkarza. Na scenie aury tajemniczości dodają mu wielobarwne, olśniewające stroje, projektowane specjalnie dla niego przez Matthew Williamsona i Christiana Louboutina. Całości dopełniają okładki tworzone przez DaWack, Richarda Hogga i samego Mikę.

Chłopak, który chodził własnymi ścieżkami

Michael Holbrook Penniman urodził się w 1983 r. w Beirucie. Jego matka jest Libanką, a ojciec Amerykaninem. Rodzice malutkiego Micheala przeprowadzili się do Paryża. Gdy chłopiec miał dziewięć lat, rodzina osiadła w Londynie, gdzie Mika spędził resztę dzieciństwa.

Los nie szczędził Pennimanom kłopotów: ojciec został zakładnikiem w Ambasadzie Amerykańskiej w Kuwejcie, zaś Michael miał poważne problemy w szkole, z której ostatecznie został usunięty. Pomimo tych trudności chłopak konsekwentnie rozwijał swoje muzyczne zdolności: pobierał lekcje śpiewu, występował z The Royal Opera House i dostał się do Królewskiej Akademii Muzycznej. Ostatecznie rzucił ją, aby skoncentrować się na pisaniu, śpiewaniu i własnych projektach. Jego pierwszy, udany singiel powstał w 2006 r. i nosił tytuł "Relax, Take It Easy". Piosenka przyniosła artyście duży rozgłos, a jej sukces powtórzył utwór "Grace Kelly".

Mika zawarł w nim doświadczenia, które zdobył podczas poszukiwania wydawcy płytowego. Twórczości chłopaka nie doceniła żadna, duża wytwórnia z wyjątkiem Casablanca/ Island. Pomimo kłopotów z płytowymi gigantami piosenkarz postanowił rozwijać własny styl i postawił na indywidualizm. "Grace Kelly", wydany w 2007 r. w Los Angeles, sprzedał się w 3 milionach kopii i pobił rekordy ściągnięć na wyspach. Już w drugim tygodniu notowań na UK Chart utwór zajął pierwsze miejsce. Była to pierwsza piosenka, która trafiła na listę dobrze rokujących debiutantów, zanim oficjalny singiel trafił do sklepów. Utwór promował debiutancką płytę Miki, "Life in Cartoon Motion". Krążek odniósł kolosalny sukces: zdominował brytyjskie listy przebojów i sprzedał się w 5 milionach egzemplarzy.

Mika w przeciągu miesiąca stał się sławny, a "Observer Music Magazine" określił jego album jako "buchający melodiami i brzmiący rażąco beztrosko". Relax, Take It Easy", "Lollipop", "Happy Ending" i "Big Girl" długo nie schodziły z list przebojów. Na przestrzeni 2007 i 2008 r. Mika wypłynął na głębokie wody, zdobywając liczne nagrody i nominacje: do Grammy (za "Love Today"), Brit Awards (w kategorii "Najlepiej Sprzedający się Nowy Artysta") , MTV Europe Music Award, World Music Awards, Virgin Media, a nawet The Ivor Novello Award, która jest prestiżową, brytyjską nagrodą dla songwriterów. Mika szybko został doceniony w Azji, Australii i Europie. Wisienką na torcie był koncert, który dał we Francji przed 65 tys. publicznością.

Powrót w wielkim stylu

Po odniesionym sukcesie młodziutki Michael przeniósł się z Londynu do Los Angeles z zamiarem nagrania drugiej płyty. O ile pierwszy album Miki był bardzo osobisty, wynikał z zachłyśnięcia się młodością, magią pierwszych związków i działaniem używek, o tyle do drugiego krążka artysta podszedł z większym dystansem.

Muzyk, jak zawsze nonszalancki, wyznał, że "doskonała piosenka pop powinna być jak zakładanie marynarki, o której zawsze marzyłeś". Album "The Boy Who Knew Too Much" ("Chłopak, który wiedział zbyt wiele") powstał w 2009 r. Rocket Carousel Studio w Los Angeles i Olympic Studio w Londynie w niezwykłej scenerii. Utwory nagrywane były wśród zabawek, błyskotek, plakatów i książek dla dzieci z lat 60.

W takich warunkach musiała nastąpić eksplozja zakręconych piosenek, okraszonych zadziornymi dźwiękami pianina, świeżym, gitarowym brzmieniem i nutką popu. Autorem tekstów jest Mika, produkcją wszystkich utworów oprócz "By The Time", nad którym pracowała Imogen Heap, zajął się Greg Wells, wspomagany przez artystę. Wells ma na swoim koncie wiele przebojów, m.in. dla Katy Perry, OneRepublic, Rufusa Wainwrighta i Pink.

Nie da się ukryć pewnych inspiracji. "Toy Boy" Miki przywodzi na myśl "Bad Influence" Pink, a uważni słuchacze na pewno znajdą więcej muzycznych nawiązań. Fani Miki powinni być zadowoleni, ponieważ materiał na nowym krążku brzmi nadzwyczaj znajomo. Na przykład "Good Gone Girl" pod wieloma względami przypomina "Grace Kelly" z "Life in Cartoon Motion".

Artyście udało się przy tym uniknąć tego, co zdarza się wielu początkującym muzykom: jego druga płyta wcale nie jest gorsza od poprzedniej. Mika nie stracił optymizmu i radości życia, a przede wszystkim autentyczności. Album promował singiel "We Are Golden".

Teledysk do piosenki wyreżyserował Jonas Akerlund, były członek black metalowej grupy Bathory, który robił klipy dla takich gwiazd, jak Madonna, U2 i Prodigy. Na płycie wystąpili gościnnie The Sea windd HornsII Owen Pallet z Final Fantasy, grający również z Arcade Fire.

Album znakomicie wpisuje się we współczesne trendy: ma posmak popu i indie rocka, wyczuwalne są w nim taneczne klimaty z lat 80-tych i 90-tych. Mika jest w świetnej formie i wciąż ma wiele n i e s p o ż y t e j energii.

Do wygrania 30 CD. Na SMS o treści PLYTA B czekamy pod numerem 72480. Wyślij 10 smsów z jednego numeru telefonu, a wygrasz płytę! Konkurs ważny do wyczerpania nagród. Koszt SMS wynosi 2 PLN plus VAT.